Program Szkoły Jogi Integralnej Jacka Leśniewskiego

Zagadnienia,
czyli jeszcze raz o tym samym
ale teraz naprawdę
o Tym
Mnie.

Powody, dla których rozpoczynamy praktykę.

Zainteresowanie, czyli ruch intelektu. Egzaltacja, czyli ruch emocji. Mądrość, czyli ruch inteligencji (kiedy już się nie da inaczej, gdyż nastąpił brak potrzeby ruchu wcześniej wymienionych). Źródło poznawczego niepokoju oraz poszukiwanie tego, kto chce poznawać. Doświadczanie siebie poprzez cechy, jakie sobie przypisujemy. Ocena siebie oraz innych, czyli nadawanie cech jako sposób na niedostrzeganie Ja. Obrona do krwi ostatniej tych myśli oraz emocji, które, jak uważasz, wyrażają ciebie. Inni jako zbiory nie moich cech, wytworzonych przez nie moje myśli i nie moje emocje. Unifikacja mnie z czymś albo kimś spoza mnie, ze względu na cechy (czyli o pragnieniu czegoś albo kogoś). Unifikacja mnie z czymś albo kimś spoza mnie, bez względu na cechy (czyli rzecz o zauroczeniu, zakochaniu albo obsesji). Zjednoczenie wobec siebie, bez cech (czyli rzecz o zaufaniu do Siebie).

Warunki, w jakich rozpoczynamy praktykę.

Uwarunkowania osobiste związane z ciałem oraz konstrukcją psychiczną. Uwarunkowania rodzinne związane ze stanem cywilnym, wiekiem, uzależnieniem od rodziców, małżonków albo posiadanych dzieci. Uwarunkowania społeczne związane z wykształceniem, wykonywaną pracą, obowiązującym modelem obywatela państwa albo kontekstem dominującej religijności. Uwarunkowania kontynentalne związane z panującym klimatem oraz sferą cywilizacyjną. Uwarunkowania planetarne związane z taką a nie inna budową ciała w przestrzeni jedynego Słońca. Moje uwarunkowania związane z przejętym przekonaniem, że „Ja muszę mieć cel w życiu” albo że „Ja muszę nieustannie się stawać czymś innym” i że to wszystko ma sens, którego czasami (albo nigdy) nie ogarniam.

To, czym każdy z nas dysponuje.

Moje ciało i jego przekształcenia w związku z czasem oraz przestrzenią. Zmysły mojego ciała zamknięte w klatce nieustającego strumienia myśli. Zmysły jakimi widzę, słyszę, dotykam, wącham i smakuję, ale we śnie. Potencjał mojego ciała we współzależności z innymi ciałami. Granice mojego ciała oraz sposób, w jaki dokonuję jego identyfikacji. Mój umysł i jego trzy podstawowe stany przekształconej świadomości: jawa, sen z marzeniami sennymi, sen głęboki. Granice mojego umysłu w relacji do granic umysłu. Zawartość umysłu dostępna i niedostępna. Inne stany przekształconej świadomości, czyli o przytomności w trakcie snu. Moje Ja czyli to, co nazywają Jaźnią. Ostateczny zwornik wszelkiej percepcji, każdego doświadczenia i każdego snu. Doświadczenia bez pamięci Ja, czyli o kontakcie z Pustką. O przyjmowaniu przez Ja natury wspólnej z dowolnym zjawiskiem.

Zjawisko świadomościowe.

Percepcja zjawiska, reakcja na zjawisko, przerwanie połączenia zjawiska z reakcją. Kiedy, z czego i wobec kogo powstaje zjawisko oraz o tym, czym w zasadzie ono jest. Czym jest Joga a czym nie jest, czyli o samej ścieżce. O zatrzymaniu zjawiska w punkcie, czyli o osobliwości przemian jakościowych. O badaniu zjawiska świadomościowego poprzez usuniecie jego treści na rzecz widzenia faktu. Moje postrzeganie moderowane moim oddechem oraz o tym, jak i kiedy potrafię oddychać albo nie oddychać. Stany emocjonalne zatrzymujące oddech i dlaczego wtedy nie umieram. Stany emocjonalne skrajnie przyspieszające oddech i dlaczego wtedy samotność mi nie przeszkadza. O strumieniu energii płynącej poprzez nasze ciało i umysł, czyli o witalności w jej trzech odmianach: sattwy, radżasu i tamasu. Tworzenie obrazu własnego świata na podobieństwo świata.

Umysł i zjawiska mentalne.

O tym, czym w zasadzie jest inteligencja, a czym intelekt (i jak te dwa działają w naszej codzienności). O zasadniczym nieporozumieniu tak zawanych testów na inteligencję. Moje zjawiska mentalne o charakterze dwójni przeciwieństw, z jakimi mam do czynienia na co dzień: pragnienie i awersja, miłość i nienawiść, strach i brawura, spokój i niepokój. Dwójnia przeciwieństw jako źródło narastającego życiowego napięcia. Stan wygaszania wzmiankowanej dwójni. Myśl i emocja jako uaktywniona potęga mocy oddechu (w ich wzajemnej współzależności). Pułapki pojęciowe: o stanie, w którym dla nieznanego albo nowego znajdujemy nazwę (i co się dzieje, kiedy nazwa zastępuje uważną percepcję). Trójka obserwacyjna, czyli podmiot widzenia, przedmiot widzenia oraz relacja, która łączy te dwa. Dwójka obserwacyjna, czyli o widzeniu bez relacji podmiotu do przedmiotu. Percepcja faktu a percepcja treści zjawiska (a także o tym, kiedy która jest na miejscu). Energia medytacji versus energia depresji. Sposób doświadczania siebie poprzez radość i ból w różnych okresach życia. Manewrowanie perspektywą psychologicznego czasu w okresach prosperity i w momentach załamywania się losu.

O pracy ze sobą.

Czyli o dziesięciu możliwościach wejścia w praktykę (tak, aby nikt nie poznał, że to robimy). Nakazy i Zakazy w praktyce bezpośredniej i o tym, co jest bezpośrednim skutkiem ich kultywowania. Przytomne samoograniczenie, czyli o tapas. Spontaniczna uważność, czyli o samadhi. Rozmyślna konfrontacja z zakazanym, czyli o instynkcie.

Akrzywdzenie, czyli ścieżka pomiędzy ziemią a niebem.

Akrzywdzenie jako prawdziwa podstawa praktyk ascetyczno-mistycznych. Akrzywdzenie jako sposób aktywnego przeżywania naszej codzienności. Systematyczne pozbawianie się jakiejkolwiek złośliwości, elementów dokuczliwości, znamion rywalizacji na poziomie emocji, myśli i działania. Wykluczenie ww. powodów jako podstaw podejmowania lub niepodejmowania naszych działań. Jak zachowywać się wobec nikczemności, czyli tysiące sposobów na doprowadzenie jej do katastrofy (bez nienawiści w sercu ani wrogości w umyśle). Zaskakujące następstwa kultywowania akrzywdzenia, czyli jak sprawić, by tam, gdzie się pojawiamy, ustawał konflikt i opadało napięcie, a przestrzeń stawała się świetlista i rozluźniona.

Prawda.

Ta najbardziej niedoceniana, pozornie nieużyteczna możliwość naszego życia. Systematyczne, drobne i bezpotrzebne kłamstwa jako powodują, że wypowiadane przez nas słowa nieodwołalnie tracą moc wpływania na cokolwiek, przekonywania kogokolwiek do czegokolwiek, a nieufność do rozmówcy staje się punktem wyjścia. Kłamca wobec człowieka przestrzegającego prawdy doznaje zmieszania oraz licznych niekonsekwencji swojej wypowiedzi, a jego zwłoka w podjęciu decyzji powoduje odsłonięcie się natury kłamstwa. Prawda jest stanem umysłu, a nie zasobem zgromadzonych informacji.

Nieposiadanie.

Nieposiadanie jako kategoria niepojęta dla zachodniej (oraz pokrewnych jej) Oznacza, że psychicznie nie przypisujemy sobie stanu własności w stosunku do żadnej rzeczy, żadnego procesu, żadnego zwierzęcia, żadnego człowieka ani żadnego innego przejawu istnienia w całości, w części i nieodwołalnie. Kiedy nastroimy umysł do nieposiadania, wówczas poznajemy wszelkie ludzkie, nieludzkie i rzeczowe identyfikacje, przylgnięcia oraz przeszłe, aktualne oraz przyszłe wcielenia. Brak kultywowania nieposiadania tworzy naturę płynącego czasu, oznaczając go naszymi znaczeniami.

Niekradzenie.

Niekradzenie jako bezpośredni skutek nieposiadania: stan niezauważania tego, co nie zostało nam powierzone w użytkowanie (przez los, ludzi albo inne istoty). Stan sprawowania opieki nad tym lub tymi, którzy pod naszą opiekę trafili. Bezpośrednim skutkiem praktyki niekradzenia jest, że szlachetne istoty, pozytywnie zmotywowani ludzie, cenne rzeczy lub niezwykle twórcze sytuacje usiłują wejść z praktykiem w kontakt i stać się częścią jego życia. Praktyk staje się bezwiednie ośrodkiem koncentracji energii i każdego możliwego jej przejawu.

Brahmaczaria

Jako kontrola organu, który znamy najlepiej jako organ rozrodczy. Jego kontrola w sposób pozbawiony gwałtu zarówno na sobie, jak też na innych. Seks jako uruchamianie energii w określony sposób. O brahmaczarii, która nie zakazuje ani nie nakazuje uprawiania seksu. O prostej odpowiedzialności za potomstwo w czasie wybranym przez rodziców, a nie przez instynkt. Szczególne ćwiczenia dokonujące sublimacji energii płci skutkujące jej powrotem jako naszego sprzymierzeńca. O odżas, czyli skutkach praktykowania brahmaczarii, odsłaniających nieznane wymiary umysłu. To właśnie one są podstawą przekazu wiedzy i doświadczenia innym, a stosownie do zaawansowania praktyki, ujawnią się jako moc przekazu nauczyciela.

Czystość

Jako praktyka realizowana na płaszczyźnie fizycznej, psychicznej i mentalnej. Czystość fizyczna jako stan dbałości o własną higienę. Czystość psychiczna jako stan nie przejmowania emocjonalnych nastrojów od innych. Czystość mentalna jako realizowany stan zwierciadlanej przejrzystości umysłu.

Zadowolenie z tego, co jest.

Czyli o najprostszym sposobie pozbycia się uciążliwości zniewalających pragnień oraz związanych z nimi rozczarowań, kiedy pragnienia zostaną (albo nie zostaną) Ta praktyka w sposób szczególny wymaga postrzegania czasu jako zjawiska które jest teraz, i tylko teraz.

Asceza.

Jako dobrowolne samoograniczenie. Jak wobec rosnących dolegliwości z powodu nadmiernej ascezy (lub jej całkowitej nieobecności) nie dopuścić do utraty skupienia umysłu albo do zniszczenia ciała.

Skupienie, kontemplacja, medytacja.

O medytacji, czyli efekcie końcowym realizowanego ześrodkowania umysłu. Skupienie jako przykucie uwagi do obiektu. Kontemplacja jako stan, kiedy nie mamy potrzeby zmiany skupienia przez dłuższy czas. Samoczynne usunięcie się obiektu kontemplacji, czyli medytacja.

Skupienie na tym, co najwyższe we mnie.

Czyli bezustanne znajdowanie w sobie najszlachetniejszego odniesienia, na jakie mnie stać. A jeśli do tego nie dorastam, to utożsamienie siebie z czymś, co dla mnie najszlachetniejsze, najwyższe, najbardziej wartościowe, aby mieć To za drogowskaz dla siebie. Właśnie dla Tego i wobec Tego czynię cokolwiek czynię, myślę cokolwiek myślę, czuję cokolwiek czuję.

Asana.

Jako postawa wewnętrzna. Asana jako pierwsza stabilność, zrealizowana choćby chwilowo, a trwająca tak długo, jak sama asana jest wykonywana. Asana, która staje się ona możliwa dzięki praktykowaniu co najmniej jednej z dziesięciu powyżej wymienionych zasad. Najważniejsze cechy skutecznej asany (bezwysiłkowość zajętej postawy, rozluźnienie w jej trakcie, stabilna symetria ciała i umysłu, a także przyjemność jej wykonywania). Asana dynamiczna w otaczającej nas codzienności, czyli jaką postawę przyjmujemy wobec ludzi i wydarzeń. Nasze zwyczajowe asany o których nie wiemy, że nimi są. Skutki uzyskania powodzenia realizacji asany doskonałej: bezczas, bezgraniczność, bezcelowość.

Pranajama.

Postrzeganie oraz rozumienie ruchu energii budzonej naszym oddechem. Bezdechy jako przerwy w oddychaniu, i która do czego służy. Moment zdziwienia i przerażenia jako naturalne osobliwości zatrzymanej energii. Rozległość i głębokość samoczynnie przerwanego strumienia energii oddechu, bez udziału naszego działania oraz woli (i bez przemocy ze strony innych). Punkt albo moment inicjacji następnego oddechu jako ośrodek stwórczy.

Pratjahara.

Moment naturalnego oddzielenia się narządów psychicznej percepcji od przedmiotów ich zainteresowania. Stan wycofania narządów zewnętrznej percepcji do właściwej im pozycji biernej gotowości. Całkowita kontrola psychicznych narządów poznania, jak też kontrola ich energetycznego zasilania w całości i w obrębie poszczególnych zmysłów grubych oraz subtelnych. Po raz pierwszy w praktyce, psychiczne narządy poznania zaczynają niejako naśladować naturę świadomości: robią dokładnie to, co zadysponuje świadomość. Mogą się zatrzymać w monotoniczności pratjaj albo na powrót wejść w rozproszoną percepcję. Pratjaja jako akt przejawu/ postrzeżenia czegokolwiek w swojej jedności. Strumień pratjaj jako sama pojedyncza pratjaja rozciągnięta na nie istniejącej siatce czasu (z powodu niedoskonałości naszej percepcji).

Kontemplacja.

Inaczej przykucie uwagi, czyli dhyana, jako następstwo jednostajności pratjaj. Jeśli obiektem kontemplacji jest własna Jaźń, wówczas widzenie zawrócone zostaje ku sobie, tak jakby oczy odwróciły się źrenicami do wewnątrz ciała. Wtedy monotoniczność pratjaj generowanych z powodu Ja skutkuje samadhi. Jeśli obiektem kontemplacji jest nie własna Jaźń, wówczas kontemplacja skutkuje uzyskaniem natury wspólnej ze zjawiskiem, czyli samadhi innego rodzaju.

Samadhi.

Medytacja jako stan samej rzeczy jak gdyby pozbawionej swojej natury na rzecz właściwej Od tego momentu uwewnętrznione poznanie jest nieograniczone czymkolwiek, ale realizuje się zgodnie z kierunkiem skupienia. Uwewnętrznienie oznacza opanowanie natur oraz właściwości przedmiotów, zjawisk albo istot jako mnie, zgodnie z wyborem. Rodzaje samadhi oraz ich ustopniowanie.

Kaiwalia.

Wyzwolenie, czyli zbawienie.